آوینی چه زیبا روایت می‌کند، جنگ چهل سال پیش‌ را و جنگ امروز را، آن‌گاه که می‌گوید: ماییم که بار تاریخ را بر دوش گرفته‌ایم تا جهان را به سرنوشت محتوم خویش برسانیم؛ خون سرخ ما شفقی است که پیش از طلوع خورشید عدالت بر آسمان تقدیر نشسته است.