عبدالله موحد از آن ایرانی‌های ناب بود که حتی فکر کردن به او، در اوج ناامیدی، حال آدم را خوب می‌کرد. نبودنش برای این مرز و بوم، ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر است.