سفیر پیشین ایران در استرالیا و اروپا در تحلیلی عنوان کرد: «نبرد کنونی در خلیج فارس و بنادر چین، فراتر از نفت، توافق هسته‌ای یا حتی رقابت تجاری است؛ بلکه این تقابل، در واقع، یک نبرد معماری بر سر آینده نظم جهانی است.از این منظر، اگر چین هزینه ایستادگی را بپردازد و موفق به تثبیت شبکه‌های مالی و انرژی موازی شود، ایران از جایگاه یک «کشور تحت تحریم» به موقعیت «شریک راهبردی نظم چندمرکزی» ارتقا خواهد یافت. اما اگر پکن همچنان بخواهد در ساحت تک‌بازیگری اقتصادی باقی بماند و در لحظه آزمون عقب‌نشینی کند، جهان به این جمع‌بندی خواهد رسید که حتی بزرگ‌ترین رقیب آمریکا نیز هنوز در چهارچوب معماری قدرت واشنگتن عمل می‌کند.»