به گزارش واضح به نقل از BBC، تنها هفت هفته از روزی می‌گذرد که برونو فرناندز در اپرا هاوس منچستر ایستاد و از افتخار کسب عنوان بهترین بازیکن سال PFA در فصل ۲۰۲۵-۲۶ سخن گفت.
کاپیتان منچستریونایتد پیش‌تر جوایز نسخه لیگ برتر و انجمن نویسندگان فوتبال را نیز به پاس سهم چشمگیرش در کسب رتبه سوم غیرمنتظره تیمش دریافت کرده بود. فرناندز ۹ گل به ثمر رساند و ۲۱ پاس گل داد تا رکورد مشترک تیری هانری و کوین دی بروین در لیگ برتر را بشکند.
در ۱۱ بازی پایانی فصل گذشته، از ۲۱ گل زده یونایتد، فرناندز یا شخصاً دروازه حریفان را باز کرد یا روی ۱۲ گل نقش مستقیم داشت. در روند هفت مسابقه‌ای که یونایتد را پس از دو سال دوری به رقابت‌های الیت باشگاهی اروپا بازگرداند، این بازیکن ۳۱ ساله در ۹ گل از مجموع ۱۲ گل نقش محوری ایفا کرد.
از نظر آماری، این عملکرد بسیار خیره‌کننده و یادآور اریک کانتونا در فصل قهرمانی ۱۹۹۵-۹۶ بود که در شش بازی متوالی گلزنی کرد (که در پنج مسابقه از آن‌ها یونایتد تنها یک گل به ثمر رساند).
فرناندز در برابر مخاطبان قدردان خود گفت: «این یک فصل ویژه برای من بود. من بسیار افتخار می‌کنم. اما ما تنیس بازی نمی‌کنیم. ما فقط برای خودمان بازی نمی‌کنیم؛ بلکه برای یک تیم، یک باشگاه و هواداران بازی می‌کنیم. هیچ چیز خاص‌تر از این وجود ندارد.»
مقایسه آمارهای درخشان گذشته با عملکرد این فصل برونو فرناندزاین سخنان اکنون طنین ویژه‌ای دارند؛ زیرا در مقایسه با آن آمارهای استثنایی، اعداد و ارقام این فصل بسیار ضعیف‌تر به نظر می‌رسند.
فرناندز در تمام شش مسابقه ابتدایی منچستریونایتد در لیگ برتر حضور کامل داشته است. او سه گل به ثمر رسانده و یک پاس گل داده است که همگی آن‌ها در دیدار برابر ایپسویچ (دومین بازی فصل و تا اینجای کار، تنها پیروزی شیاطین سرخ) به ثبت رسیدند.
این آمار در واقع از فصل گذشته (که در شش بازی ابتدایی دو گل زد و پاس گلی نداد) بهتر است. با این حال، در آن مقطع فرناندز در پست عمیق‌تر هماهنگ با خط میانی مورد نظر روبن آموریم بازی می‌کرد.
اما اگر نگاهی عمیق‌تر بیندازیم، مشکلات آشکار می‌شوند.
در حالی که این فصل دومین رکورد بالای تعداد شوت‌ها را برای فرناندز ثبت کرده است (با میانگین ۳.۳ شوت در هر بازی — بالاترین رکورد او ۳.۵ شوت در فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۰ بوده)، اما از نظر شوت‌های در چارچوب با میانگین ۰.۸ در جایگاه دومین رکورد ضعیف کارنامه او قرار دارد. ایجاد موقعیت توسط او (با میانگین ۲.۵ در هر بازی) نیز نسبت به میانگین ۴.۰ فصل گذشته کاهش چشمگیری داشته است.
حتی تکان‌دهنده‌تر اینکه او در این فصل تاکنون تنها یک «موقعیت بزرگ» خلق کرده است؛ همان پاس بلندی که برای برایان امبومو ارسال کرد تا در ۳۰ اوت از خط دفاعی ایپسویچ عبور کند. میانگین فرناندز در فصل گذشته یک موقعیت بزرگ در هر بازی بود.
ترکیبی از آمارهای افت کرده فرناندز و میزان مشارکت عمومی او تا حدی دلیل کسب تنها ۶ امتیاز از شش بازی ابتدایی را توضیح می‌دهد؛ بدترین شروع یونایتد در مسابقات لیگ طی ۴۰ سال گذشته، یعنی زمانی که ران اتکینسون اخراج شد تا راه برای سر الکس فرگوسن هموار شود.
آیا افت فرناندز دلیل بحران یونایتد است یا عارضه‌ای از آن؟در خصوص وضعیت آمادگی بدنی این بازیساز پرتغالی تردیدهایی وجود دارد. فرناندز به ندرت بازی‌ها را از دست می‌دهد، اما از دیدار اخیر لیگ ملت‌ها برابر نوروژ کنار گذاشته شد؛ چرا که خورخه خسوس، سرمربی تیم ملی، گفت این بازیکن سابق اسپورتینگ «با وجود تحمل درد بازی می‌کند».
با این حال، فرناندز به اندازه کافی برای بازگشت در دو دیدار پایانی مسابقات ملی آمادگی داشت. پیش از آن نیز او ۹۰ دقیقه کامل در پیروزی ۴ بر صفر مقابل صاباح اف‌کی، قهرمان آذربایجان، در لیگ قهرمانان اروپا بازی کرده بود.
مایکل کریک، سرمربی منچستریونایتد، در آستانه دیدار روز سه‌شنبه برابر اتلتیکو مادرید این موضوع را مشکلی جدی تلقی نمی‌کند.
کریک گفت: «او مشکلی داشت، اما این اتفاق زیاد می‌افتد. بازیکنان با مصدومیت‌ها و دردها بازی می‌کنند. شرایط ایده‌آل نیست، اما قابل مدیریت است. برونو قادر به بازی کردن است و این تعهدی است که او دارد.»
«او تقریباً کاملاً بهبود یافته، در تمرینات صبح امروز بسیار پرانرژی ظاهر شد و مشتاقانه منتظر مسابقه است.»
غیبت مهره‌های کلیدی؛ عاملی تاثیرگذار بر افت عملکرد کاپیتاندر اواخر فصل گذشته، زمانی که نقش‌آفرینی فرناندز در اوج پویایی بود، بنجامین سسکو مهره ثابت خط حمله در پست شماره ۹ بود و کاسمیرو، هافبک کهنه‌کار برزیلی، به عنوان لنگرگاه در خط میانی یونایتد حضور داشت.
از میان ۹ گل لیگ برتری که سسکو در سال ۲۰۲۶ به ثمر رسانده، فرناندز سازنده ۴ گل بوده است. همچنین فرناندز از اول فوریه به بعد، مسئولیت ساخت ۴ گل از ۵ گل پایانی کاسمیرو برای منچستریونایتد را بر عهده داشت.
جدای از بحث گلزنی، کاملاً مشخص است که جای خالی سسکو و کاسمیرو به شدت احساس می‌شود.
حتی سرسخت‌ترین طرفداران کاسمیرو نیز نمی‌توانند ادعا کنند که آمارهای پایین دوندگی یونایتد به این دلیل است که این بازیکن ۳۴ ساله در تابستان راهی اینتر میامی شد؛ اما جای‌گیری و دانش تاکتیکی او همچنان در سطح بالایی قرار داشت. فرناندز می‌توانست با این باور ریسک کند که اگر توپ را از دست بدهد، یونایتد در هنگام انتقال دفاعی دچار فروپاشی نخواهد شد.
در مورد سسکو نیز، مصدومیت تازه استخوان ساق پا تنها باعث تداوم غیبت او شده؛ غیبتی که به شدت احساس می‌شود و تا این لحظه تاریخ مشخصی برای بازگشتش تعیین نشده است.
مدیران ارشد باشگاه درخواست‌ها برای جذب مهاجم کمکی در تابستان را نادیده گرفتند و در عوض خط میانی کریک را تقویت کردند.
اما برنامه‌ریزی برای پوشش غیبت اولیه مهاجم اسلوونیایی با استفاده از امبومو در پست شماره ۹، زمانی لغو شد که آماد دیالو درست پیش از بازی افتتاحیه برابر هال‌سیتی از ناحیه مچ پا دچار آسیب‌دیدگی شد.
در عوض، ماتئوس کونا برای این وظیفه انتخاب شد، اما او بارها به عقب زمین برگشت و دقیقا وارد فضایی شد که فرناندز در آن حضور داشت و این دو نفر هرگز نتوانستند راه حل کارآمدی برای حل این تداخل پیدا کنند.
برای فرناندز، این وضعیت محدودکننده حس می‌شود و در حالی که او بازیکنی با اعتمادبه‌نفس پایین نیست، به نظر می‌رسد تصمیم‌گیری‌هایش تحت‌تاثیر این شرایط قرار گرفته است.
در دیدار آخر هفته گذشته برابر تاتنهام، فرناندز به طرز شگفت‌آوری ۲۳ دقیقه زمان نیاز داشت تا بتواند اولین پاس خود را ارسال کند.
کریک روز دوشنبه در نشست خبری پیش از مسابقه لیگ قهرمانان اروپا مقابل اتلتیکو مادرید گفت هیچ‌کس در ترکیب تیمش «جایگاه تضمین‌شده‌ای» ندارد؛ اما شروطی را مطرح کرد که نشان می‌دهد نیمکت‌نشین کردن کاپیتانش در برنامه‌های او جایی ندارد.
با این وجود، یونایتد باید روند صعودی خود را آغاز کند و این یعنی فرناندز نیز باید عملکردش را بهبود بخشد.
کریک نسبت به این موضوع خوش‌بین است.
کریک گفت: «برونو یک بازیکن برتر است. گاهی اوقات اوضاع آن‌طور که می‌خواهید پیش نمی‌رود و دوره‌ای از ناکامی‌ها را تجربه می‌کنید.»
«اما او کارهای فوق‌العاده‌ای برای این باشگاه بزرگ انجام داده و بدون شک در آینده نیز همان کارها را تکرار خواهد کرد.»
